Melany D'Fonseca | Waar is de liefde?
540
single,single-post,postid-540,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-9.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive

Waar is de liefde?

Sinds ik moeder ben heb ik sneller tranen bij series, het nieuws, films, verhalen van/over mensen. Voor ik moeder was kon ik mij ook al heel goed inleven. Vaak werd er dan tegen mij gezegd; het is maar een film of een serie hè..

Zo volg ik al langere tijd het nieuws over vluchtelingen en andere narigheid op de wereld. En vraag ik mij af of we niet met zijn allen iets meer kunnen betekenen, want als we onze ogen sluiten wordt het nooit beter. Hoe zouden wij het vinden als wij vluchten uit een land waar oorlog is en dat er nergens op de wereld een plekje is waar we welkom zijn en ons veilig voelen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik in Nederland opgegroeid ben en o.a. daarom een ‘goed’ leven heb zonder dagelijkse ernstige zorgen. Als ik in een ander land was geboren had mijn leven er waarschijnlijk anders uit gezien. We moeten allemaal gelijk zijn en je geboorteplaats zou niet moeten bepalen of jij wel of geen toekomst hebt.

De wereld zal niet van de ene op de andere dag veranderen, maar verdraagzaamheid en liefde is waar het mee begint! Het zit ‘m in de kleine dingen. De laatste tijd probeer ik steeds vaker een praatje te maken met mensen op straat of simpel te glimlachen naar iemand. Zo een klein gebaar kan zoveel voor iemand betekenen. Als we dat nou met zijn allen meer doen! Liefde is sterk. Dat is wat de wereld meer nodig heeft. Binnenkort wil ik zelf graag vrijwilligerswerk doen. Om te beginnen een dagje iets ondernemen met vluchtelingen. Hun verhalen aanhoren, wegwijs maken etc. Ook al ben ik naïef en hoop ik dat er ooit en het liefst z.s.m. iets gebeurd wat de ellende in de wereld wegveegt.. Dan denk ik liever naïef dan dat ik wegkijk.
Natuurlijk kunnen wij ook niet miljoenen mensen opvangen, maar dan moeten we samenwerken met landen en andere creatieve oplossingen bedenken. Simpelweg de deur dichtgooien kan niet. Met alle aanslagen tegenwoordig moet alles extra extra extra gecontroleerd worden, maar we kunnen niet iedereen weigeren om die reden.

Ook zie/hoor ik nog regelmatig verhalen over allochtonen die ontzettend moeilijk aan een baan komen i.v.m. de nog steeds aanwezige discriminatie. Ik vind het absurd dat er in deze tijd nog steeds sprake is van discriminatie. Er moet alleen maar gekeken worden naar kwaliteit, ervaring, diploma’s en het belangrijkste je persoonlijkheid. En helemaal niet naar naam, kleur, achtergrond of wat dan ook. De negatieve stempel wordt dan zo zwaar op je gedrukt waardoor je uiteindelijk misschien een self fulfilling prophecy ontwikkelt; Je gaat je gedragen naar de (negatieve) verwachtingen die men toch al van je heeft. Zelf kijk ik tijdens het beoordelen van CV’s en tijdens sollicitatiegesprekken naar de kwaliteit en niet naar naam, afkomst of uiterlijk. Ook vind ik het juist leuk om bijvoorbeeld mensen die nog geen ervaring hebben te helpen aan een baan. Je moet toch ergens beginnen denk ik dan.

 Alleen als individuen kunnen we de wereld niet veranderen, maar met zijn allen kunnen we wel zorgen dat beetje bij beetje alles wat mooier wordt. Dus help die buurvrouw met de zware boodschappen, maak een praatje met iemand, troost iemand die huilt op straat, doe vrijwilligerswerk of wat dan ook. Doe iets! Het begint bij onszelf..

Mocht ik iemand met mijn opgedane recruitment ervaring (gratis) kunnen helpen bij het verbeteren van je CV, motivatiebrief of sollicitatiegesprekken dan doe ik dat graag. Stuur in dat geval een mailtje naar info@melanydfonseca.com

Hoe heb jij deze week iemand blij gemaakt of wat wil jij graag doen voor anderen de komende tijd?

2 Reactie's
  • Kim
    Geplaatst op 23:05h, 05 september Beantwoorden

    Mooi geschreven! Ik ga eens nadenken wat ik kan doen morgen !

  • Japke
    Geplaatst op 06:32h, 06 september Beantwoorden

    Mooi geschreven! Sinds ik mijn hoofdbedekking heb afgedaan probeer ik extra vaak te glimlachen naar moslima’s met hoofddoek. Ze weten dan wel niet waarom, maar ik hoop alleen dat ik ze er een klein steuntje in de rug mee geef…

Geef een reactie