Melany D'Fonseca | Pijnloos bevallen
578
single,single-post,postid-578,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-9.5,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive

Pijnloos bevallen

Inmiddels is Damian alweer 13 maanden. Een mooi moment om terug te blikken naar het begin van al dit geluk! In deze blog ga ik jullie vertellen hoe mijn bevalling verliep en hoe ik dacht dat het zou verlopen. Twee werelden van verschil..Stiekem schaam ik mij wel een beetje om het te vertellen, maar ik ga toch vertellen hoe het plaatje er in mijn hoofd uitzag en welke voorbereidingen ik getroffen heb. Be warned!

Hypnobirthing: Bevallen terwijl je onder hypnose bent. Je voelt geen pijn en geest en lichaam werken samen. Een bijzondere ervaring; je kindje komt rustig ter wereld en hoeft niet eens te huilen. Bevallen in een bad en je kindje zwemt na geboorte zelfs nog even in het water. Je kunt samen met je partner helemaal zelf je kindje ter wereld brengen.”
Nou daar teken ik voor! Pijnloos bevallen, wie wil dat nou niet? Ik geloofde er helemaal in en keek er zelfs naar uit. Tijdens mijn zwangerschap had ik er alle vertrouwen in dat het goedkwam en ongeveer zoals beschreven zou gaan. Alles voor de baby was ruim op tijd in huis. Mijn vluchtkoffertje stond ook al weken van tevoren klaar, want je weet maar nooit.. Het was alleen nog maar wachten op Damian. Mijn haren wilde ik graag geföhnd hebben op de bewuste dag en ik wilde een mooi zwart kanten nachtjurkje aan met een zijden zwart badjasje. In mijn hoofd zou het een feestje worden.. Iets moois, gezelligs en intiems. Mooie liedjes op de achtergrond, lekkere geurkaarsjes aan en samen in het speciale bevalbad in onze woonkamer. Wat fruitsmoothies en wat water waar ik af en toe van kan nippen, dadels en vijgen om energie van te krijgen. Mijn uitgerekende datum was 3 augustus, maar er gebeurde helemaal niets die dag. Van alles heb ik geprobeerd om eerder te bevallen, maar tevergeefs..

6 augustus om 4 uur ’s nachts begon de eerste wee. Oeps ik bedoel golving, wee betekent pijn in het Duits en dat is niet positief. Volgens de Hypnobirthing zeg je daarom geen wee, maar een golving. Zal dit het zijn? Het waren lichte buikkrampen die opkwamen en weer weggingen. Een beetje net als menstruatiepijn. Even later begon ik te timen en bleek dat de golvingen best lang duurde en vrij snel kwamen. Om 7 uur maakte ik manlief wakker en om 10 uur belde we de verloskundige. Snel ging ik douchen en mijn haar mooi föhnen. Om 11:00 en 15:00 uur kwam de verloskundige langs en inmiddels had ik 4 cm ontsluiting. Ik wist niet wat ik moest doen om de tijd te doden. Tv kijken, proberen te slapen, bewegen, opruimen. Het thuis zijn gaf zoveel opties dat ik t niet meer wist. Tijd om het bevalbad in te gaan besloot de verloskundige. Geo had de boodschappen gehaald en ik ving de golvingen op in het bad. Alles ging ontzettend goed en ik zat al op 7 cm. Naïef zei ik nog tegen mezelf nou als dit een bevalling is doe ik het elke dag wel! Damian bleek achteraf verkeerd te liggen namelijk als een sterrenkijker. Hierdoor voelde ik persdrang en begon op advies zachtjes mee te persen. Tevergeefs, want blijkbaar zat ik een paar uur later nog steeds op 7 cm. Van mijn geföhnde haar was niets meer te bekennen.

Toen begon de nachtmerrie; Ik werd medisch benoemd en moest direct naar het ziekenhuis. Terwijl mijn benen aanvoelde als lood stapte ik het bad uit. De golvingen noemde ik inmiddels ook gewoon weeën, want het deed zo veel PIJN dat de term tsunami nu meer op zijn plek was dan een golving. Nadat ik aangekleed was (geen sexy nachtjurkje, maar een oversized t-shirt en een joggingbroek) vertrokken we richting het ziekenhuis. Bij elke hobbel in de auto vervloekte ik Geovanni. In het ziekenhuis moest ik een ruggenprik, maar dat wilde ik niet dus koos ik voor een pompje. Meteen zwijmelde ik weg; “Oh wat is dit heerlijk!!! Dit is zooooo lekker..” Even heb ik de tijd om tot rust te komen. Urenlang puf ik de weeën weg en ondertussen kijk ik verliefd naar Geo en beeld ik Damian zijn echofoto in. Dat geeft zoveel steun om door te gaan. Inmiddels staat de kamer vol met familie en gelukkig vind ik dat fijn. Zonder Geovanni en mijn moeder die geen seconde van mijn zijde week had ik het ook echt niet gekund. Ik maak ronddraaiende heupbewegingen om Damian goed in positie te krijgen. 24 uur later trek ik t niet meer en begin ik zinnen uit te kramen zoals: ik kan dit niet hoor, ik ben er klaar mee, godverdomme waar ben ik aan begonnen?! Hoelang nog? Ik wil niet meer en ben helemaal op. 2.5 uur later heb ik na 15 minuten persen eindelijk mijn lieve baby op mijn borst.
Wauw, ik ben mama!

Ondanks dat de bevalling niet pijnloos is verlopen zou ik een hypnobirthing cursus zeker aanraden. Ten eerste ben ik daardoor de hele zwangerschap rustig gebleven en keek ik soms zelfs uit naar de bevalling. Ten tweede had ik anders nooit zo rustig kunnen blijven tijdens de bevalling. Ik wist nu precies wat er in mijn lichaam gebeurde en dat de pijn een functie had. Ook had ik er anders niet aan gedacht om muziek af te spelen en kaarsjes aan te steken, maar het meer als een medische gebeurtenis gezien dan een mooie. Wij hebben de cursus gevolgd bij Karlijn Visser en bij een volgende zwangerschap zou ik zeker weer een inhaalcursus volgen. Wellicht dat ik de hypnobirthing dan nog beter kan toepassen!

11888540_10153069079058342_3432770145825244463_o
2 Reactie's
  • Japke
    Geplaatst op 13:37h, 19 september Beantwoorden

    Wat mooi om te lezen! Ik wist niets over hypnobirthing en een cursus is ook niet meer aan mij besteed, haha! Echt geweldig dat hypnobirthing je rustig heeft gemaakt ook al is je bevalling niet precies gegaan zoals je verwacht hebt…

  • Kim
    Geplaatst op 16:53h, 19 september Beantwoorden

    Zo leuk geschreven!! Werd even emo van de foto erbij. ‘Maar zo herkenbaar. Bij mij liep alles ook anders

Geef een reactie